Wandelen



Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht. Een lange, uitgestrekte gang met een oranje uitstraling voelt vertrouwd aan. Het is rustig. Een paar verpleegsters lopen heen en weer met slangetjes en medicijnen, aan het eind van de gang zit de pedagogische zorg achter computers te tikken en uit een van de kamers komen een aantal artsen naar buiten lopen. De klapdeur zwaait langzaam open en CliniClowns Pop en Hop lopen de gang in naar de kamer van Sara.


'Eh, Hop. Misschien moet je even aanbellen', zegt Pop terwijl ze bij de allang geopende deur staan. Hierdoor zijn de Clowns overduidelijk te zien en Sara, een meisje van 14 jaar met het Syndroom van Down, roept: 'Ja, hallo! De deur heb ik allang open gedaan voor jullie.' Hop doet net alsof hij Sara niet hoort en maakt met zijn kalimba een deurbel geluid: ''Ding-Dong'', klinkt het. Pop en Hop kijken elkaar aan. 'Ik hoop maar dat ze thuis is', zegt Hop. 'Anders moeten we maar met iemand anders een mooie wandeling maken door het bos.'


Sara houdt van wandelen, hadden de Clowns vernomen van de pedagogische zorg. Het liefst in een bos, in de herfst met mama en hun grote labrador.


Sara staat op van haar stoel. Uit enthousiasme vergeet ze bijna dat ze vast zit aan een infuuspaal met allemaal kabeltjes, slangetjes en medicijnkastjes. ''Ding-Dong'', klinkt het wederom. Sara loopt met haar infuuspaal naar de openstaande deur, slaakt een blije zucht en mimet dat ze d'r voordeur open doet. 'Hee Sara!', roepen de Clowns. Sara, die zo echt mogelijk meespeelt, kan haar tranen niet bedwingen. Haar ogen lopen vochtig en rood aan, ze opent haar armen en geeft de Clowns een knuffel. Eentje die heel lang duurt.


Terwijl Pop de kalimba van Hop overneemt, pakt Hop beide handen van Sara en loopt achteruit, voor haar uit. Sara is door de vele behandelingen slecht ter been en kan niet te lang alleen lopen. Haar moeder is inmiddels gestopt met het tikken op haar laptop en loopt rustig achter ze aan met de infuuspaal.


De gang vult zich met nog meer rust. De verpleging kijkt op van hun werk, de artsen die inmiddels aan het eind van de gang staan te praten, stoppen en kijken naar de boswandeling en de pedagogische zorg staat op van hun werk en kijkt ook vrolijk toe. De wandeling gaat gepaard met het bekijken van uilen, herten en Pop loopt nog tegen een boom aan. Sara begint te schaterlachen en verklaart de Clowns voor gek.


Na vier indrukwekkende rondjes over de gang, komen ze weer aan op de kamer van Sara. Ze laat zich, met behulp van de Clowns, rustig op haar bed glijden en spreidt haar armen en bedankt de Clowns met weer een knuffel. 'Dank je wel, Sara', zegt Hop. 'Ik vond het een hele fijne wandeling'.


De Clowns nemen afscheid van Sara en lopen helemaal zen de kamer uit. Sara en haar moeder praten hardop na. 'Ik vond het echt heel leuk, mam. Nu ben ik wel een beetje slaperig.'

I.v.m. de privacy zijn de namen fictief.




40 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man