Treinverhaal #1

Bijgewerkt: 21 okt 2019



Utrecht Centraal. Ik ben onderweg naar Amsterdam en ik ben niet de enige. Als ik de trap af loop om de overstap te halen, zie ik een hoop mensen ''mijn'' trein in lopen. Dit gevaarte zit bijna aan haar maximale bezetting. Maar ik kan nog net op de trap naar de bovenste verdieping zitten. Boven mij zitten mensen, naast mij zit een jongedame en onder mij zit ook een stel. De coupe's staan al vol en de halletjes vullen zich ook aardig met reizigers.


Na een paar minuten klinkt er een stem door de intercom. 'Dames en heren, zo te zien voelt u zich nogal welkom in deze trein, maar helaas zitten we overvol waardoor wij uw veiligheid niet kunnen garanderen. Ik wil u daarom aanraden om de volgende trein te pakken. Deze gaat over acht minuten vanaf dit perron. Hartelijk dank voor uw medewerking.'


Ik kijk eens om mij heen. Voor zover dat gaat. Stoïcijns kijkt men op van hun telefoon, kijkt om zich heen en kijkt vervolgens weer terug op het schermpje. Ik ben verbaasd. Waarom pakt niemand even de volgende trein? Ja, dat kan ik ook doen. Sterker nog dat gá ik ook doen. Maar vooralsnog ben ik de enige. Ik sta met moeite op, want ik zit vast aan m'n buurvrouw haar tas. Jawel, mijn tas en die van haar hebben ondertussen innig de liefde bedreven. Wanneer ik op mijn benen sta, hoor ik een hoop gekletter. De spullen uit haar tas (die dus open stond) verliezen het van de zwaartekracht en kletteren de trap af. Met moeite wurm ik me langs een paar lui om haar spullen van de grond te rapen terwijl zij ademloos toekijkt. Ze ziet niet hoe ze bij haar spullen moet komen.


Als dit probleem is opgelost, sta ik weer op de trap en maak ik aanstalten om me een weg naar buiten te boksen. In het midden zie ik ineens een oudere vrouw staan die de andere mensen als steunpilaar gebruikt. Aan haar arm knelt een jongeman met (zo lijkt het) het syndroom van down. Ze lijken bij elkaar te horen. Het beeld is hartverscheurend. Echte egoïstische Hollanders die aan niets denken dan zichzelf en een bejaarde vrouw en een jongen met down die zich absoluut geen raad weten. Terwijl de conducteur nogmaals omroept met nagenoeg hetzelfde bericht en er niemand uitstapt, loop ik naar het stel toe. Ik bied de mevrouw en de jongeman een hand aan en loop voor ze uit richting de uitgang. Men zucht naar me, zegt dat ik uit moet kijken, hen niet aan moet raken óf gaan gewoon niet aan de kant. Na wat geworstel en wat woorden die heen en weer vliegen, sta ik buiten. Samen met de jongeman help ik de oudere vrouw de trein uit en lopen we richting de bankjes.


Samen kijken we naar de overvolle trein die uiteindelijk vertrekt. 'Haringen in een blikkie.', zegt de vrouw lachend. Een paar minuten later komt er een nieuwe, lege trein aan.


De jongeman staat op, kijkt mij aan en biedt zijn hand aan. Ik pak 'm vast. Zijn andere hand is voor de vrouw, die pakt ze vast.


'Zo, nu ga ik jullie helpen. Kom maar mee. Deze kant op. Wij zijn wél lieve mensen.', zei de jongen.

54 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man