Australië #3 - Het begin

1 januari 2019 - Sydney

We worden rond 9:45 wakker uit een hele fijne slaap. Buiten is een strakblauwe lucht en ik voel de warme lucht naar binnen waaien. 'Yes!', denk ik en ik ben ineens klaarwakker. Zin om de stad in te gaan. Op mijn telefoon stromen de appjes binnen van mensen die iets zeggen als, 'Zometeen lukt het niet meer, dus alvast even zo: Gelukkig Nieuwjaar!' Ik besef me ineens dat het in Nederland pas over een kwartier 2019 is. Blijft raar.


Nadat we zijn opgefrist lopen we naar de Grumpy Baker, aan het randje van de wijk. Nu we er eens rustig, zonder jetlag en niet gehaast, doorheen lopen, doet deze wijk me denken aan de beelden die je wel eens ziet uit San Francisco: scherpe heuvels met alle huizen die dus aan een een kant hoger staan dan aan de andere kant. Het voelt ook als een vakantiedorp. Sommige huisjes zien er uitnodigend uit door de open uitstraling en de verdorde kerstbomen op de veranda.


Maar goed, de Grumpy Baker dus. Het personeel draagt de naam van de zaak perfect uit. Ze kijken alsof ze de hele nacht door hebben gewerkt en absoluut niet zitten te wachten op klanten die dat niet hebben gedaan. Het is enorm druk en het duurt daarom een tijdje voor

we aan de beurt zijn. Met uitzicht op het strand lijkt het me toch geen straf om te werken, maar deze mensen denken daar écht anders over. In ons Airbnb eten we, onder aanwezigheid van Ché de kat, ons ontbijt op.


We stappen een uur later de bus in, die weer als een razende door de stad sjeest. Na een bezoekje aan het prachtige Coogee Beach pakken we weer een busmaniak richting hét strand van Sydney: Bondi Beach. Hier kijk ik, net als naar The Opera House, al heel lang naar uit. Ik ben fan van het tv-programma Bondi Rescue, dus op een gekke manier herken ik het strand al met m'n ogen dicht. Wanneer we vanuit de bus richting het alom bekende strand lopen, zien we niets dan halfnaakte lijven. Alsof er duizenden blikjes garnalen zijn open getrokken en verspreid zijn over het strand. Het is precies zoals ik het van tv ken: druk en er lopen allemaal figuren rond zoals op tv, gelukkig ook degene met minimale stoffelijke bedekkingsmiddelen en een goed figuur. Het was dus geen sprookje, of geregisseerd. Op dit strand draagt iedereen wat ze zelf willen: de een draagt een stingersuit en de ander heeft niets meer dan een string aan. Lof it! Mijn scan over het strand blijft hangen bij een stuk of duizend oranje mutsen met

'Unox' erop. Een zoektocht op internet later, komen we erachter dat een groep Hollanders hier hun nieuwjaarsduik doet. Goed bekeken, geen Noordzee maar de heerlijk warme Tasmanzee. Tenminste, als wij even de zee in willen, ontstaan er spontaan ijspegels onder m'n neus. Het water is ijs- en ijskoud. Ik besluit, als geboren koukleum, rechtsomkeert te maken, terwijl alle Hollanders, onder begeleiding van 'Heb je even voor mij' de zee induiken voor het nieuwe jaar. Je zou de koppen van de locals moeten zien..


Goed. Op naar mijn volgende natte droom: The Opera House. Na een heerlijke lunch staan we op het plein van dit prachtige gebouw. We hebben kaartjes geboekt voor een Beatles-concert met vier zangers en een groot live orkest. Na een rondje om het gebouw en

wat foto's, gaan we naar binnen. De grote zaal is machtig. De airco werkt hier net iets té goed, maar prima, ik hou m'n jas wel aan. Het avondvullende programma verrast me keer op keer. De muziek is heel mooi gecomponeerd voor dit concert en de meerstemmigheid is prettig. Als ik rechts van me kijk, zie ik dat Lisanne het daar mee eens is.


2 januari - Sydney en verder

Yes! Nu gaat het écht beginnen. We hebben afscheid genomen van Fabian en zijn nu bij het verhuurbedrijf Spaceships. Nee, we hebben geen ruimtereis geboekt, maar een campervan. Na een tijdje wachten, wat uitleg en uitproberen, laden we de bak van ons huisje voor de komende drie weken in met onze spullen en rijden we onze ''Space Patrol'' het terrein af.


Verbazingwekkend hoe snel je went aan het links rijden. Voor de gewenning rijden we een rustige, naastgelegen woonwijk in, zodat ik de wegkant even de mijne kan maken. We maken een u-turn en beginnen dan echt aan onze trip. We halen bij de Woolworth onze boodschappen en lunchen wat. Nu is het tijd om Sydney achter ons te laten. In onze Toyota Estima rijden we via het noorden Sydney uit in de richting van de Blue Mountains. We waren veel tijd kwijt aan boodschappen en de lunch, dus het is al vrij laat. Er werd ons sterk afgeraden om in het donker te rijden, in verband met wild dat na zonsondergang tot leven komt. Dus na bijna twee uur rijden, komen we aan op de National Park camping die ik vanmiddag al had geboekt. Midden in de natuur, aan de rand van de Blue Mountains, zetten we onze campervan neer. Na wat geklungel met de buitentent en de indeling van de auto, staan we eindelijk. We lopen een rondje door de omliggende natuur. Overal waar we nu kijken, is enkel en alleen natuur. We horen dierengeluiden die we niet kennen en zien om ons heen niets dan bergen. Dat is wel even wat anders dan die heuveltjes in Nederland.


Om onze eerste (voor mijn gevoel) dakloze avond te vieren, drinken we goedkope, witte wijn onder de uitbouw achter de auto. Ondertussen maken we soep en eten we een broodje. Om ons heen is het inmiddels pikkedonker. Deze camping heeft geen licht, dus je moet wel zelf je lichtje meenemen. Het voelt spannend. We horen allerlei dieren om ons heen, maar we zien niks. Inmiddels verzamelen er zich allerlei formaten muggen rondom onze tentlamp, evenals ander vliegend gespuis. Ik, als insectenliefhebber (voel het sarcasme), ben natuurlijk helemaal in m'n nopjes hiermee. Maar goed, als het hierbij blijft deze maand, ben ik blij.


Na ons twee gangen diner, springen we even verderop onder de douche (want die zijn hier wel!) en daarna gaan we onze eerste, ietwat krappe nacht in, in onze camper.


Lekker rustig. Zou je zeggen. Midden in de natuur. De buren die 40 meter verderop staan, denken daar anders over.


30 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man