Australië #2 - Oud & Nieuw in Sydney

Bijgewerkt: jan 1

31 december 2019 - Sydney

Nadat we gisteren om 16:30 in slaap vielen, met al onze kleren nog aan, worden we rond 07:00 wakker. Buiten klinken de vogels, welke raar klinken in het buitenland, de zon schijnt volop en ik zweet me helemaal de getver. Tijd voor een heerlijke stortdouche. Terwijl ik me uit het bed rol, begeef ik me via de hal naar de badkamer. Uit de woonkamer klinkt de charmante stem van Fabian, 'Good morning Niederlande, you had a good night sleep?'. Ik roep vanuit de deuropening van de badkamer dat het heerlijk was en pre-cies wat we nodig hadden.


Dat was ook zo. Toen we eind van de middag in slaap vielen, lagen we in coma. De 34 uur durende reis had ons opgebroken. Midden in de nacht werden we beide wakker van de hitte. Ik trek m'n kleren uit, poets m'n tanden nog even en laat me bijna naakt weer op het bed storten. Ik raak weer in m'n slaap en werd om 06:45 wakker.


Nadat Lisanne ook even gedoucht heeft, krijgen we van Fabian een vers geperste smoothie met ijs en nog wat informatie over de stad. Hij is hier een paar jaar geleden komen wonen, vanuit Duitsland. Hij werkt en leeft hier en gaat eens per jaar terug naar zijn familie. Hij heeft hier ook z'n huidige vriendin ontmoet. Goed, we gaan terug naar Maroubra Beach, naar hetzelfde paviljoen waar we gisteren geluncht hebben. Aan het strand, wat zich langzaam vult met zonaanbidders, staat een metershoge versierde kerstboom. Als we richting de boom lopen, krijgt ik een raar gevoel. Het is 08:00, 28 graden en volop zon. Zomer. Ik zie daar een kerstboom. Oké, dit is wennen, want ik zal dit wel vaker tegenkomen, maar ik heb even storing in m'n bovenkamer.

Aan het strand, wat zich langzaam vult met zonaanbidders, staat een metershoge versierde kerstboom.
Kerstboom op Maroubra Beach


Nadat we door het Arthur Byrne Reserve (achter Maroubra Beach) zijn gelopen, waar we állemaal gekke vogels hebben gezien die in Nederland echt niet bestaan, pakken we met de gekregen ov-chipkaart een bus richting het centrum van Sydney. De buschauffeur weet overduidelijk wat hij doet. Vol gas ramt hij door de stad. In hoeken van 90 graden gaat het van links naar rechts, waardoor ik m'n best moet doen om op m'n stoel te blijven zitten. We stappen uit midden in het centrum. Na wat oriënteren besluiten we (enthousiast als we zijn) eerst richting The Opera House te gaan. Dit moeten en zullen we eerst zien. Waar we geen rekening mee houden is dat het oudjaarsdag is. De hele boulevard en Macquarie Street (parallel aan..) is afgesloten. We komen met geen mogelijkheid bij The Opera House of zelfs The Harbour Bridge. We eten uiteindelijk een pizza bij Darling Harbour, in het verlengde van de boulevard verder de stad in. Nadat we met open mond om ons heen hebben gekeken, gegeten en verbazing op verbazing hebben meegemaakt om de simpelste dingen zoals hoge gebouwen (want die hebben we niet in Nederland) gaan we terug naar ons Airbnb. We zijn moe en besluiten nog even te gaan slapen. Voor vanavond hebben we kaartjes gekocht voor Oud en Nieuw in Luna Park.


Regenachtig Sydney (livephoto van Twitter op 31-12)

Wanneer we even op bed liggen en via de bekende, digitale kanalen contact hebben met thuis en social media, begint het ineens te betrekken. Alsof iemand een donker grijze/zwarte deken over ons heen legt, wordt het ineens donker. Zover het donker kan zijn overdag. Uit voorzorg doe ik de ramen dicht en in de omgeving van waar we slapen, beginnen huisdieren onrustig te worden. Alsof het allemaal maar normaal is, begint het ineens te storten en onweren. Wel verdomme, ik ben Nederland ontvlucht voor dit weer en dan krijgen we nu dit?! Oké, no worries, De Man. Ga slapen.


Als we wakker worden rond 20:15 regent het nog steeds. Niet meer zo hard, gelukkig. Wanneer het wat op is gedroogd, want we blijven Hollanders, gaan we richting de bus en laten we ons met dezelfde snelheid naar Luna Park brengen. Bij de ingang is het bijzonder druk. In de rij staan overduidelijk Nederlanders. Hun luidruchtige, aangeschoten bui verraadt hun afkomst. Maar wij willen ons daarvan distantiëren. Nogmaals: we zijn 16.500 kilometer van huis. Dit haantjesgedrag.. 'Hee!', een jonge gozer staat voor ons en roept knetterhard met z'n armen in de lucht: 'Holland!'. Ik hou braaf m'n mond. Nog even, dan worden er ook nog frikandellen uitgedeeld. Help.


Als we eenmaal binnen zijn, bestellen we een biertje en een wijn en duiken we het reuzenrad in. Onder begeleiding van een live-band krijgen we voor het eerst uitzicht op The Opera House en alles eromheen. Voor het eerst vind ik de rust om eens om heen te kijken en krijg kippenvel. Vanaf hier zien we een groot deel van de stad, weliswaar in het donker, maar het is prachtig. Ik besef me ineens dat we in Sydney zijn. Oh my god.


1 januari 2019 - Sydney

Wanneer we weer beneden zijn, is het 23:30. We zoeken een mooi plekje met uitzicht op The Harbour Bridge. Een grote klok vertelt ons hoe laat het is. Langzaam maar gestaag tikt deze naar middernacht. Om ons heen is het druk. Rechts van me staat Lisanne met een ontspannen glimlach om zich heen te kijken. Het is druk. Allemaal mensen, vooral jongelui. Ze vermaken zich. En, zoals gezegd, een hoop Nederlanders. Ik voel me moe, maar wel opgelaten. We zitten aan het water schuin onder de Harbour Bridge. Mijn telefoon licht op. 'Hee, zoon. Gelukkig nieuwjaar alvast. Best gek, jullie nu al en wij pas over tien uur.' Er kruipt heel even een vaag gevoel van heimwee op. Wanneer ik denk aan het koude, witte winterweer trek ik me snel uit die gedachte. Ik bedank voor de nieuwjaarswensen, terwijl de klok inmiddels tien seconden aftelt. Zowel mijn schoon- als mijn eigen ouders geven aan live mee te kijken via internet naar het vuurwerk wat wij ook zien. Terwijl de laatste twee seconden aftellen, loopt er een traan over m'n wang. Heel subtiel. Een gevoel van trots en ook van iets raars. Wij gaan nu al 2019 in, zij pas over tien uur. Wij zijn in Australië, zij niet. Bij hen is het nu 14:00, bij ons 1 januari 2020. Onze reis gaat nu echt beginnen. Let's go!


Na nog wat drankjes en hapjes besluiten we om 02:00 dat het goed is geweest. Mensen om ons heen zijn flink dronken of onder invloed van drugs en wij zijn vooral moe. We verlaten Luna Park richting het centrum. Met goede moed lopen we richting de trein. Wanneer we bijna de hoge trap van het station zien, zien we een immens lange rij mensen. Het staat stil. Overal om ons heen mensen en agenten die de boel in goede banen proberen te leiden. Ik kijk via verschillende apps maar al het openbaar vervoer is vertraagd of kan niet meer rijden door drukte. Lopend zijn we een uur of vier onderweg. Uber is de oplossing! Of niet. Iedere chauffeur wijst ons af. Keer op keer. De vermoeidheid maakt mij niet gezelliger. Lisanne is verbazend rustig: no worries. Maar ik wil maar een ding; naar bed. Na meerdere malen afgewezen te zijn door Uber-chauffeurs geef ik, zoals ik dat zo lekker kan, een kreet van chagrijn wanneer rechts van ons een gelikte, donkere, knappe man staat in pak. Hij vraagt aan ons of we vervoer zoeken. Ik ben wat wantrouwend, maar we accepteren z'n dure aanbod om voor $130,- thuis gebracht te worden. Lisanne is als verwacht aardig rustig. Hij behandelt ons als de koning en de koningin. Hij opent de deuren van z'n dure Audi A7 voor ons en gaat vervolgens zelf achter het stuur zitten. Ik open Google Maps, zodat ik mee kan kijken hoe hij rijdt, maar ik ken Sydney niet goed genoeg dus ik ben al snel de weg kwijt. Het is 03:10 als we instappen.


De knappe bestuurder is goed gebekt. Hij had een afzeggende klant gehad en was ons ''toevallig'' tegen het lijf gelopen. Ik twijfel aan z'n verhaal, maar Lisanne blijkbaar niet. Zij vindt het allemaal wel best. Ik ben jaloers op haar ontspanning. Ik ben er nog steeds niet gerust op.


Gelukkig herken ik rond 03:35 de omgeving. Dit is in de buurt van ons Airbnb. Om 03:45 zet de chauffeur ons af voor de deur. Het was intens druk in de stad, maar dit is een goeie oplossing. Anders was het waarschijnlijk pas rond 07:00 geworden voor we thuis waren. Nadat we betaald hebben, laten we ons op het bed ploffen. Het voelt alsof ik heel veel gedronken heb, maar het is de vermoeidheid.


Slaap lekker.



Link voor livestream van straks (vanaf 11:00 Nederlandse tijd, 14:00 is het daar 00:00)

57 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man