Australië #1 - Het begin

Bijgewerkt: jan 1

Vandaag exact een jaar geleden vertrokken we naar de andere kant van de wereld: Australië. Ik werd vanochtend wakker met een gevoel van heimwee en verdriet. De mensen, de cultuur, de sfeer, ontspanning en het weer. Ik mis het. Daarnaast hoor en zie ik de afgelopen weken niks anders dan brand en verbrande koala's. Dat doet pijn.


Dus besloot ik vanochtend tussen 5:30 en 07:00 om een reisverslag te schrijven, precies een jaar na dato. Met alle duizenden foto's die we nog hebben, een geschreven reisverslag van Lisanne ter herinnering én alle video's moet dat goed komen. De heimwee maakt me melancholisch. Dus samen met jou ga ik terug naar precies een jaar geleden. En waar begin je als je op reis gaat? Precies, richting het vliegveld.


Veel leesplezier.

28 december 2019, 08:00 - Veenendaal & Amsterdam

Het is vroeg in de morgen als we opgehaald worden door mijn schoonouders. We staan te popelen, maar ,zoals dat gaat bij mij, twijfel ik of ik alles heb ingepakt. Op de vloer staan twee volledig bepakte backpacks en onze, exact dezelfde, gele regenjassen. ANWB-koppel to the max! Nou, het zal wel. We moeten gaan.


Na wat tranen bij mijn moeder die in Veenendaal achterblijft, net als m'n vader, geven we gas. Achter ons wordt ons huis steeds kleiner, net als m'n ouders. Daar gaan we dan. Ik kijk naar buiten en droom weg bij het idee dat we over anderhalve dag in de warme zon lopen met een strakblauwe lucht.


Op Schiphol pakken we onze tassen en nemen we afscheid. Verdomme, ik ben daar zo slecht in. Ik jank al als ik iemand af moet zetten die voor vijf dagen naar Lissabon gaat. 'Hello Goodbye' is ook heel goed voor het legen van de emo emmer. Maar dat terzijde. Schiphol dus. Van voor tot achter nog helemaal in de kerstsfeer: bomen, slingers, muziek, alles. Na de douane en een heerlijke pizza, gaat het snel. Ik als vliegtuig-nerd maak een sprongetje als ik de Boeing 747-800 zie staan met als bestemming Hong Kong. Heerlijk: een groot vliegtuig voor een lange reis. Lekker veel ruimte. Dacht ik. We zitten in de middenrij met aan beide kant nog een of twee mensen naast ons. Mijn benen moet ik bijna in m'n eigen nek leggen en als ik het tafeltje uitklap moet ik (ja ik!) bijna m'n buik inhouden. Maar goed, het is maar een vlucht van dertien uur. Valt best mee. Zucht.

Ik slaap heel slecht tijdens de vlucht, maar ik krijg ondertussen regelmatig te drinken en te eten van het personeel. Ik kijk wat films, lees m'n boek, luister muziek en uiteindelijk val ik in slaap. Na anderhalf uur word ik wakker van een snotneus en pijn in m'n hoofd. Ik kijk om me heen en besef me hoe klein je wereld is als je in een vliegtuig zit. Deze kist zit helemaal volgepropt met reizigers die, net als wij, klauwen vol met geld hebben neergelegd om aan de andere kant van de wereld te komen. Achter ons, bij de nooduitgang zit een gezin met twee kinderen. Een kind zit braaf tv te kijken, en het andere kind is nog een baby. Een baby? Holy shit. Dat zou ik dus nooit doen. Maar het kleintje is opmerkelijk rustig. Nog wel. Het geniet van het heen en weer wiegen van papa en papa geniet op zijn beurt van de rust. Althans, zo ziet het eruit.


29 december 2019, 11:30 (Hong Kong)

Ik ben totaal m'n besef van tijd kwijt. Het is hier 11:30, maar wat is het nu in Nederland? Misschien moet ik daar niet mee bezig zijn. Waar ik wel mee bezig ben is m'n koppijn en m'n snotneus. Kutterdekut. Is het de airco? Met al onze goeie bedoelingen lopen we in een vlotte vaart op zoek naar de uitgang. Als we uiteindelijk het bordje ''Exit'' vinden, zijn we opgelucht. De tassen hoeven we niet op te halen, want over 10 uur vliegen we door naar Sydney. We gaan er even uit voor een kort tripje de bergen in. Tot onze grote verbazing staat er bij de douane een hele lange rij. Heel lang is nog kort uitgedrukt. Een schreeuwerige man wijst naar ons en vertelt ons in gebrekkig Engels dat we aan moeten sluiten. Kak. Dit gaat wel even duren. Een dik uur later zijn we de douane door en kunnen we op zoek naar de echte uitgang. Als we die gevonden hebben, moeten we nog geld pinnen. Wij terug het vliegveld in. Uiteindelijk zitten we in de bus richting Ngong Ping: een kabelbaan de bergen in met uitzicht over de stad en het vliegveld en met een klein dorpje en een heel groot Boeddha beeld van het Po-Lin klooster. Na lang wachten mogen we eindelijk de kabelbaan op. Rustig worden we van 0 meter naar een paar honderd meter hoogte getild. In de verte doemt een groot Boeddha beeld op en ik voel me steeds beroerder. Wanneer het behoorlijk toeristische Ngong Ping zich aandient en wij moeten uitstappen krijg ik een heftige pijn op m'n borst, word ik kortademig en raak ik in paniek Dat laat ik niet zien aan Lisanne, hoewel ze dat zelf ook wel doorheeft. Voor het eerst sinds m'n eerste reanimatie (2016) komt mijn innerlijke hypochonder naar boven.


Na een broodje van de Subway, besluiten we rustig aan door te lopen. Helaas is de pijn te heftig en besluit ik de EHBO op te zoeken. Deze lieve mensen hebben geen idee wat ze met me moeten. De ambulance kan hier niet snel zijn en ik wil absoluut niet hier in het ziekenhuis belanden. Na lang praten en liggen, krijgen we voorrang op de kabelbaan terug naar het vliegveld. Verdomme, het zal me toch niet gebeuren dat ik nu niet door kan naar Australië. Ik zie Lisanne ook balen. Ik voel aan haar energie dat ze bang is. Ik probeer me groot te houden, maar van binnen ben ik in paniek. Op het vliegveld besluit ik paracetamol te kopen en water. Ik rust wat in de hal en de lage luchtdruk doet me ook goed. We hebben onverwacht zeeën van tijd en eten en drinken daarom rustig. In rap tempo zijn we weer achter de douane en besluit ik om niks te zeggen tegen het personeel van Quantas. Ik voel me een stukje beter als mijn vliegtuighart een sprongetje maakt wanneer ik de Airbus A380 zie staan die ons naar Sydney brengt. In het vliegtuig slaap ik eindelijk wat, onder mijn uitgezette airco. Vertrektijd: 23:35.


30 december 2019, 12:05 - Sydney

Dit enorme bakbeest zet haar wielen aan de grond. De vlucht was rustig en ik heb veel geslapen. Mijn lijf lijkt rustig. Ik voel wat napijn, een soort spierpijn, maar ben rustig. Zodra de deuren van dit toestel open glijden, voel ik de warme lucht langs m'n haren glijden en dwars door m'n veel te dikke spijkerbroek. Australië, we zijn er. Nadat we een telefoon abonnement hebben afgesloten, vertrekken we per taxi richting Marroubra beach, daar vangt de Duitse Fabian ons op bij zijn huis. Hij verhuurt een kamer aan ons voor een paar nachten. Hij is superlief en legt ons alles uit over Sydney. Geeft ons een soort ov-chipkaart en drukt ons op ons hart, dat we niet mogen slapen tot vanavond. We douchen wat, lopen naar het strand en kijken elkaar diep in de ogen aan. We zijn er. Na een late lunch lopen we terug. We trekken het niet meer. We vallen om 16:30 met de gordijnen open en onze kleren nog aan, in een diepe slaap.

Welkom in Sydney.

99 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man