Al klaar met prikken?

Bijgewerkt: 24 sep 2019



Het is woensdagochtend in het Gelderse Vallei Ziekenhuis in Ede. De kinderafdeling op de vierde verdieping is rustig. De dagbehandeling is al bijna leeg en op de kamers waar de kinderen langer liggen, wordt nog geslapen. CliniClowns Fido en Hop lopen rustig over de gang. Ze zijn eigenlijk onderweg naar een puber die bijna naar huis mag, tot ze ineens een hard gegil horen.


Als de CliniClowns even hun hoofd om de hoek van een behandelingskamer steken, zien ze Anne van zes jaar zitten op een grote stoel. Haar benen dicht tegen haar lijf en haar armen over elkaar. Ze is bang. Rechts van haar staan drie artsen en links haar ouders. Met man en macht proberen ze Anne gerust te stellen en bloed te prikken. Ze vindt het maar niks.


Fido kijkt eens naar Hop, Hop naar Fido. Één blik. Meer hebben ze niet nodig: het is tijd voor wat muziek. Fido haalt zijn mondharmonica tevoorschijn en speelt een heel rustig, maar speels deuntje. Hop graait wat in z'n schoudertas en haalt er al zingend een bellenblaas uit. De CliniClowns lopen dansend de ruimte binnen en Anne kijkt ademloos toe. Ze glimlacht. De muziek klinkt fijn in de oren en de geblazen bellen vliegen (dankzij de airco) sierlijk door de ruimte. Het meisje is helemaal in haar eigen wereld.


Als Hop besluit om te wisselen van attribuut, stopt hij zijn hand in z'n tas om er een instrumentje uit te halen. 'O nee eh', zegt hij. 'Kijk nou.' Hop haalt rustig z'n hand uit de tas. Anne giert het uit van het lachen. De afplaktape die Hop erin heeft zitten, zit wonderbaarlijk om zijn hand gewikkeld. Anne komt inmiddels niet meer bij. 'Jij bent echt gek!', roept ze terwijl ze met haar vrije hand wijst. Fido lacht keihard met haar mee en beaamt wat ze zegt. De CliniClowns worstelen wat om het tape los te krijgen als ze ineens opkijken naar Anne. 'Wat is er?', vraagt ze. 'Anne', zegt Fido. 'Kijk eens naar je hand.' De artsen en haar ouders kijken blij.


Anne draait rustig haar hoofd alsof ze bang is voor wat ze te zien krijgt. Op haar hand zit een witte pleister en naast haar stoel staan een handje vol met buisjes afgenomen bloed. Haar mond valt een stukje open als ze beseft wat er zojuist gebeurd is. De artsen geven een trots en blij knikje naar de ouders en een aai over het hoofd van Anne. Muzikaal verlaten de CliniClowns de behandelruimte, terwijl papa en mama een Anne optillen en de Clowns uitzwaaien. 'Al klaar met prikken?', roept Anne al lachend.


I.v.m. de privacy zijn alle namen fictief.




66 keer bekeken
  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 Bas de Man